SCHWAB FAMILIEWAARDEN

Is de echte Klaus Schwab een vriendelijke oude oom die goed wil doen voor de mensheid, of is hij echt de zoon van een nazi-collaborateur die slavenarbeid gebruikte en de nazi’s hielp bij het verkrijgen van de eerste atoombom? Johnny Vedmore gaat op onderzoek uit.

Op de ochtend van 11 september 2001 zat Klaus Schwab aan  het ontbijt  in de Park East Synagogue in New York City met Rabbi Arthur Schneier, voormalig vice-president van het World Jewish Congress en naaste medewerker van  de families Bronfman en Lauder . Samen keken de twee mannen naar een van de meest ingrijpende gebeurtenissen van de komende twintig jaar toen vliegtuigen de gebouwen van het World Trade Center insloegen. Nu, twee decennia later, zit Klaus Schwab opnieuw op de eerste rij van weer een generatiebepalend moment in de moderne menselijke geschiedenis.

Schwab lijkt altijd een plaats op de eerste rij te hebben wanneer een tragedie nadert, maar Schwabs nabijheid van wereldveranderende gebeurtenissen is waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij een van de best verbonden mannen op aarde is. Als drijvende kracht achter het World Economic Forum, ‘de internationale organisatie voor publiek-private samenwerking’, heeft Schwab al meer dan 50 jaar staatshoofden, vooraanstaande zakenmensen en de elite van academische en wetenschappelijke kringen het hof gemaakt in de Davos-vouw. Meer recentelijk heeft hij ook de woede van velen gewekt vanwege zijn recentere rol als frontman van de Great Reset, een ingrijpende poging om de beschaving wereldwijd opnieuw te creëren ten voordele van de elite van het World Economic Forum en hun bondgenoten.

Schwab benadrukte tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van het Forum in januari 2021 dat het opbouwen van vertrouwen een integraal onderdeel zou zijn van het succes van de Great Reset, wat een verdere uitbreiding van de toch al enorme public relations-campagne van het initiatief aangeeft. Hoewel Schwab opriep tot het opbouwen van vertrouwen door middel van niet-gespecificeerde ‘vooruitgang’, wordt vertrouwen normaal gesproken gefaciliteerd door transparantie. Misschien is dat de reden waarom zovelen hebben geweigerd de heer Schwab en zijn motieven te vertrouwen, aangezien er zo weinig bekend is over de geschiedenis en achtergrond van de man vóór zijn oprichting van het World Economic Forum in de vroege jaren zeventig.

Zoals veel prominente frontmannen voor door de elite gesponsorde agenda’s, is het online dossier van Schwab goed opgeschoond, waardoor het moeilijk is om informatie over zijn vroege geschiedenis en informatie over zijn familie te vinden. Toch hebben velen, die in 1938 in Ravensburg, Duitsland zijn geboren, de afgelopen maanden gespeculeerd dat de familie van Schwab mogelijk banden had met de oorlogsinspanningen van de Asmogendheden, banden die, als ze aan het licht zouden komen, de reputatie van het World Economic Forum zouden kunnen bedreigen en ongewenst onderzoek zouden kunnen veroorzaken. aan zijn beleden missies en motieven.

In deze  onbeperkte Hangout onderzoek wordt het verleden dat Klaus Schwab probeerde te verbergen tot in detail onderzocht, waarbij de betrokkenheid van de familie Schwab wordt onthuld, niet alleen bij de nazi-zoektocht naar een atoombom, maar ook bij het illegale nucleaire programma van de apartheid in Zuid-Afrika. Bijzonder onthullend is de geschiedenis van Klaus’ vader, Eugen Schwab, die de door de nazi’s gesteunde Duitse tak van een Zwitsers ingenieursbureau de oorlog in leidde als een prominente militaire aannemer. Dat bedrijf, Escher-Wyss, zou slavenarbeid gebruiken om machines te produceren die cruciaal waren voor de nazi-oorlogsinspanningen, evenals de poging van de nazi’s om zwaar water te produceren voor zijn nucleaire programma. Jaren later, bij hetzelfde bedrijf, zat een jonge Klaus Schwab in de raad van bestuur toen de beslissing werd genomen om het racistische apartheidsregime van Zuid-Afrika te voorzien van de nodige uitrusting om zijn streven om een ​​kernmacht te worden voort te zetten.

Nu het World Economic Forum een ​​prominente pleitbezorger is voor nucleaire non-proliferatie en  ‘schone’ kernenergie , maakt Klaus Schwabs verleden hem tot een slechte woordvoerder van zijn beweerde agenda voor het heden en de toekomst. Maar als we nog dieper in zijn activiteiten graven, wordt het duidelijk dat de echte rol van Schwab lange tijd is geweest om “de huidige mondiale, regionale en industriële agenda’s vorm te geven” om de continuïteit te waarborgen van grotere, veel oudere agenda’s die in diskrediet kwamen nadat World Oorlog II, niet alleen nucleaire technologie, maar ook door eugenetica beïnvloed beleid voor bevolkingscontrole.

EEN ZWABISCH VERHAAL

Op 10 juli 1870 werd  Klaus Schwabs grootvader  Jakob Wilhelm Gottfried Schwab, later simpelweg Gottfried genoemd, geboren in een Duitsland dat  in oorlog was met  zijn Franse buren. Karlsruhe, de stad waar Gottfried Schwab werd geboren, was gelegen in het Groothertogdom Baden, geregeerd in 1870 door de 43-jarige groothertog van Baden, Frederick I. Het jaar daarop zou de eerder genoemde hertog aanwezig zijn bij de proclamatie van de Duitse rijk dat plaatsvond in de Spiegelzaal van het paleis van Versailles. Hij was de enige schoonzoon van de zittende keizer Wilhelm I en was, net als Frederik I, een van de regerende vorsten van Duitsland. Tegen de tijd dat Gottfried Schwab 18 jaar oud werd, zou Duitsland Wilhelm II de troon zien bestijgen na de dood van zijn vader, Frederik III.

In 1893 zou een 23-jarige Gottfried Schwab officieel vertrekken uit Duitsland, zijn Duitse staatsburgerschap opgeven en Karlsruhe verlaten om naar Zwitserland te emigreren. In die tijd werd zijn beroep genoteerd als dat van een eenvoudige  bakker . Hier zou Gottfried Marie Lappert ontmoeten   die uit Kirchberg bij Bern, Zwitserland kwam en vijf jaar jonger was dan hij. Ze zouden trouwen in Roggwil, Bern, op 27 mei 1898 en het jaar daarop, op 27 april 1899, werd hun kind Eugen Schwab geboren. Op het moment van zijn geboorte was Gottfried Schwab hoger in de wereld gekomen en was hij machine-ingenieur geworden. Toen Eugen ongeveer een jaar oud was, besloten Gottfried en Marie Schwab terug te keren om in Karlsruhe te gaan wonen en Gottfried vroeg opnieuw het Duitse staatsburgerschap aan.

Eugen Schwab zou in de voetsporen treden van zijn vader en ook machine-ingenieur worden en in de komende jaren zou hij zijn kinderen adviseren hetzelfde te doen. Eugen Schwab zou uiteindelijk gaan werken in een fabriek in een stad in Opper-Zwaben in Zuid-Duitsland, de hoofdstad van het district Ravensburg, Baden-Württemberg.

De fabriek waar hij zijn carrière zou uitbouwen was de Duitse vestiging van een Zwitsers bedrijf genaamd Escher Wyss. Zwitserland had vele  al lang bestaande economische banden  aan de Ravensburg gebied, met de Zwitserse handelaren in het begin van de 19 e  eeuw het binnenhalen van garen en weven producten. In dezelfde periode leverde Ravensburg tot 1870 graan aan Rorschach, naast fokdieren en verschillende kazen, diep in de Zwitserse Alpen. Tussen 1809 en 1837 woonden er 375 Zwitsers in Ravensburg, hoewel de Zwitserse bevolking in 1910 was gedaald tot 133.

In de jaren 1830 richtten geschoolde Zwitserse arbeiders een katoenfabriek op met een ingebouwde bleek- en afwerkingsfabriek die eigendom was van en werd onderhouden door de gebroeders Erpf. De paardenmarkt van Ravensburg, die rond 1840 werd opgericht, trok ook veel mensen uit Zwitserland, vooral na de opening in 1847  van de spoorlijn  van Ravensburg naar Friedrichshafen, een stad aan het nabijgelegen Bodenmeer op het grensgebied van Zwitserland en Duitsland.

Graanhandelaren in Rorsach brachten regelmatig een bezoek aan het Ravensburger Kornhaus en uiteindelijk leidde deze grensoverschrijdende samenwerking en handel ook tot de opening van een vestiging van de machinefabriek in Zürich, Escher-Wyss & Cie, in de stad. Deze prestatie werd aannemelijk gemaakt toen tussen 1850 en 1853 een spoorlijn die de Zwitsers met het Duitse wegennet verbond, was voltooid. De fabriek werd  tussen 1856 en 1859 door  Walter Zuppinger opgericht en zou in 1860 met de productie beginnen. In  1861, zien we het eerste officiële patent van de fabrikanten Escher-Wyss in Ravensburg van “bijzondere faciliteiten op mechanische weefgetouwen voor lintweven”. Op dat moment zou de Ravensburg-tak van Escher Wyss worden geleid door Walter Zuppinger, waar hij zijn tangentiële turbine zou ontwikkelen en een aantal aanvullende patenten zou verwerven. In 1870 zou Zuppinger samen met anderen ook een papierfabriek in Baienfurt bij Ravensburg oprichten. Hij ging in 1875 met pensioen en wijdde al zijn energie aan de verdere opmars van turbines.

Oprichtingsdocument van de Escher-Wyss Ravensburg Fabriek, gedateerd 1860.

Aan het begin van de nieuwe eeuw had Escher-Wyss het lintweven aan de kant geschoven en begon hij zich te concentreren op veel grotere projecten zoals de productie van grote industriële turbines en in 1907 zochten ze een “goedkeurings- en concessieprocedure” voor  de bouw van een waterkrachtcentrale  bij Dogern am Rhein, waarover in een Bazelse brochure uit 1925 bericht.

Tegen 1920 bevond Escher-Wyss zich in  ernstige  financiële  moeilijkheden . Het verdrag van Versailles had de militaire en economische groei van Duitsland na de Eerste Wereldoorlog beperkt, en de Zwitserse Compagnie vond de neergang in naburige nationale civieltechnische projecten te zwaar om te dragen. De moedertak van Escher-Wyss was gevestigd in Zürich en dateerde uit 1805 en het bedrijf, dat nog genoot van een goede reputatie en een geschiedenis van meer dan een eeuw, werd te belangrijk gevonden om te verliezen. In december 1920 werd een reorganisatie doorgevoerd door het aandelenkapitaal af te schrijven van 11,5 naar 4,015 miljoen Franse frank en later weer te verhogen tot 5,515 miljoen Zwitserse frank. Aan het einde van het boekjaar 1931 was Escher-Wyss nog steeds verliesgevend.

Toch bleef het moedige bedrijf gedurende de jaren twintig grootschalige civieltechnische contracten leveren, zoals vermeld in de officiële correspondentie  die in 1924 werd geschreven  van Wilhelm III Prins van Urach aan het bedrijf Escher-Wyss en aan de vermogensbeheerder van het Huis van Urach, accountant Julius Heller. In dit document worden de “Algemene voorwaarden van de vereniging van Duitse waterturbinefabrikanten voor de levering van machines en andere uitrustingen voor waterkrachtcentrales” besproken. Dit wordt ook bevestigd in een brochure over de “Voorwaarden van de Vereniging van Duitse Waterturbinefabrikanten voor de Installatie van Turbines en Machineonderdelen binnen het Duitse Rijk”, gedrukt op 20 maart 1923 in een reclamefolder van Escher-Wyss voor een universele olie druk regelaar.

Nadat de Grote Depressie in het begin van de jaren dertig de wereldeconomie had verwoest, kondigde Escher-Wyss aan, “terwijl de catastrofale ontwikkeling van de economische situatie in verband met de valuta afneemt; Het bedrijf [Escher-Wyss] kan tijdelijk zijn huidige verplichtingen in verschillende klantlanden niet voortzetten.” Het bedrijf bleek ook dat zij zouden gelden voor een rechtbank uitstel aan de Zwitserse krant  Neue Zürcher Nachrichten ,  die r apport ed  op 1 december 1931 dat “de vennootschap Escher-Wyss uitstel van faillissement is verleend tot eind maart 1932 en als curator in Zwitserland een trustmaatschappij is aangesteld.” Het artikel stelde optimistisch dat “er uitzicht moet zijn op voortzetting van de activiteiten.” In 1931 had Escher-Wyss ongeveer 1.300 niet-gecontracteerde werknemers en 550 loontrekkende werknemers in dienst.

Halverwege de jaren dertig kwam Escher-Wyss opnieuw in financiële problemen. Om het bedrijf dit keer te redden, werd een consortium aan boord gehaald om het noodlijdende ingenieursbureau te redden. Het consortium werd mede gevormd door de Federale Bank van Zwitserland (die toevallig werd geleid door een Max Schwab, die geen familie is van Klaus Schwab) en er vond een verdere herstructurering plaats. In 1938  werd aangekondigd  dat een ingenieur bij de firma, kolonel Jacob Schmidheiny, de nieuwe voorzitter van de raad van bestuur van Escher-Wyss zou worden. Kort na het uitbreken van de oorlog in 1939, Schmidheiny  werd  geciteerd als te zeggen: “Het uitbreken van de oorlog betekent niet noodzakelijkerwijs werkloosheid voor de machine-industrie in een neutraal land, integendeel.” Escher-Wyss en het nieuwe management keken er blijkbaar naar uit om van de oorlog te profiteren en de weg vrij te maken voor hun transformatie tot een grote nazi-militaire aannemer.

EEN KORTE GESCHIEDENIS VAN DE JODENVERVOLGING IN RAVENSBURG

Toen Adolf Hitler aan de macht kwam, veranderden er veel dingen in Duitsland, en het verhaal van de Joodse bevolking van Ravensburg in die tijd is triest om te vertellen. Toch was het niet de eerste keer dat antisemitisme voor het eerst werd geregistreerd als zijnde de kop opsteken in de regio.

In de Middeleeuwen stond in het centrum van Ravensburg een  synagoge , die al in 1345 wordt genoemd, en die een kleine joodse gemeenschap bediende die kan worden getraceerd van 1330 tot 1429. Aan het einde van 1429 en tot 1430 werden de joden van Ravensburg gericht en  een gruwelijke slachting  volgde. In de nabijgelegen nederzettingen Lindau, Überlingen, Buchhorn (later omgedoopt tot Friedrichshafen), Meersburg en Konstanz, waren er massale arrestaties van Joodse inwoners. De Joden van Lindau werden levend verbrand tijdens de 1429/1430 Ravensburg  bloedsprookje, waarin leden van de Joodse gemeenschap werden beschuldigd van het ritueel offeren van baby’s. In augustus 1430, in Überlingen, werd de Joodse gemeenschap gedwongen zich te bekeren, 11 van hen deden dat en de 12 die weigerden werden gedood. De slachtingen die plaatsvonden in Lindau, Überlingen en Ravensburg gebeurden met de directe goedkeuring van de regerende koning Sigmund en alle overgebleven Joden werden al snel uit de regio verdreven.

Ravensburg liet dit verbod in 1559 door keizer Ferdinand I bekrachtigen en het werd bevestigd, bijvoorbeeld in een instructie uit 1804 voor de stadswacht, die luidde: “Aangezien de Joden hier geen handel of zaken mogen uitoefenen, mag niemand anders mag de stad per post of per koets binnenkomen. De rest echter, indien ze geen vergunning voor langer of korter verblijf hebben gekregen van het politiebureau, moeten door het politiebureau uit de stad worden verwijderd.”

Pas in de 19e eeuw konden joden zich weer legaal in Ravensburg vestigen en zelfs toen bleef hun aantal zo klein dat er geen synagoge werd herbouwd. In 1858 waren er slechts 3 joden geregistreerd in Ravensburg en in 1895 piekte dit aantal op 57. Van de eeuwwisseling tot 1933 was het aantal joden dat in Ravensburg woonde gestaag afgenomen totdat de gemeenschap slechts uit 23 bestond. mensen.

Aan het begin van de jaren dertig woonden er zeven grote joodse families in Ravensburg, waaronder de families Adler, Erlanger, Harburger, Herrmann, Landauer, Rose en Sondermann. Nadat de nationaal-socialisten de macht hadden gegrepen, werden sommige Ravensburgse joden aanvankelijk gedwongen te emigreren, terwijl anderen later zouden worden vermoord in nazi-concentratiekampen. In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog waren er veel openbare uitingen van haat tegen de kleine gemeenschap van joden in en rond Ravensburg.

Al op 13 maart 1933, ongeveer drie weken voor de landelijke nazi-boycot van alle Joodse winkels in Duitsland, posteerden SA-bewakers zich voor twee van de vijf Joodse winkels in Ravensburg en probeerden potentiële kopers te verhinderen binnen te komen door borden op te hangen. op een winkel met  vermelding van: “Wohlwert gesloten tot Arisering”. Wohlwert’s zou spoedig ‘geariseerd’ worden en zou de enige winkel in Joods bezit zijn die de nazi-pogrom zou overleven. De andere eigenaren van de vier grote joodse warenhuizen in Ravensburg; Knopf; Merkur; Landauer en Wallersteiner werden tussen 1935 en 1938 allemaal gedwongen hun eigendommen te verkopen aan niet-joodse kooplieden. Gedurende deze periode konden veel Ravensburgse joden naar het buitenland vluchten voordat de ergste vervolging van de nationaal-socialisten begon. Terwijl minstens acht gewelddadig omkwamen, werd gemeld dat drie Joodse burgers die in Ravensburg woonden het overleefden vanwege hun ‘Arische’ echtgenoten.

In Ravensburg vonden gruwelijke nazi-misdaden tegen de menselijkheid plaats. Op 1 januari 1934 werd de ” Wet ter voorkoming van erfelijke ziekten ” van kracht in nazi-Duitsland, wat betekent dat mensen met gediagnosticeerde ziekten zoals dementie, schizofrenie, epilepsie, erfelijke doofheid en verschillende andere psychische stoornissen wettelijk gedwongen gesteriliseerd konden worden  . In het Stadsziekenhuis van Ravensburg, tegenwoordig Heilig-Geistziekenhuis genoemd, werden vanaf april 1934 gedwongen sterilisaties uitgevoerd. In 1936 was sterilisatie de meest uitgevoerde medische ingreep in het gemeentelijk ziekenhuis.

In de vooroorlogse jaren van de jaren dertig, voorafgaand aan de Duitse annexatie van Polen, bleef de Escher-Wyss-fabriek in Ravensburg, die nu rechtstreeks wordt beheerd door de vader van Klaus Schwab,  Eugen Schwab , de grootste werkgever in Ravensburg. Niet alleen was de fabriek een belangrijke werkgever in de stad, maar Hitlers eigen  nazi-partij kende  de vestiging van Escher-Wyss Ravensburg de titel van ” Nationaal-Socialistische Model Company ” toe terwijl Schwab aan het roer stond. De nazi’s probeerden het Zwitserse bedrijf mogelijk het hof te maken voor samenwerking in de komende oorlog, en hun vorderingen werden uiteindelijk beantwoord.

ESCHER-WYSS RAVENSBURG EN DE OORLOG

Ravensburg was een anomalie in oorlogstijd Duitsland, omdat het nooit het doelwit was van geallieerde luchtaanvallen. De aanwezigheid van het  Rode Kruis en  een geruchtmakende overeenkomst  met verschillende bedrijven, waaronder Escher-Wyss, zorgde ervoor dat de geallieerden er publiekelijk mee instemden de Zuid-Duitse stad niet aan te vallen. Het werd tijdens de oorlog niet geclassificeerd als een belangrijk militair doelwit en om die reden heeft de stad nog steeds veel van zijn originele kenmerken. Toen de oorlog begon, waren er echter veel duistere dingen aan de hand in Ravensburg.

Eugen Schwab bleef de “National Socialist Model Company” voor Escher-Wyss leiden, en het Zwitserse bedrijf zou de nazi-Wermacht helpen bij het produceren van belangrijke oorlogswapens en meer basiswapens. Het bedrijf Escher-Wyss was toonaangevend op het gebied van grote turbinetechnologie voor waterkrachtcentrales en energiecentrales, maar maakte ook onderdelen voor Duitse jachtvliegtuigen. Ze waren ook nauw betrokken bij veel sinistere projecten die achter de schermen plaatsvonden en die, indien voltooid, de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog hadden kunnen veranderen.

Nazi-functionarissen voor het stadhuis van Ravensburg in 1938, Bron: Haus der Stadtgeschichte Ravensburg

De westerse militaire inlichtingendienst was al op de hoogte van Escher-Wyss’ medeplichtigheid aan en samenwerking met de nazi’s. Er zijn op dat moment gegevens beschikbaar van de westerse militaire inlichtingendienst, met name  Record Group 226  (RG 226) uit de gegevens die zijn verzameld door het Office of Strategic Services (OSS), waaruit blijkt dat de geallieerden op de hoogte waren van een deel van de zaken van Escher-Wyss omgang met de nazi’s.

Binnen RG 226 zijn er drie specifieke vermeldingen van Escher-Wyss, waaronder:

  • Dossiernummer 47178  dat luidt: Escher-Wyss uit Zwitserland werkt aan een grote order voor Duitsland. Vlammenwerpers worden onder de naam Brennstoffbehaelter vanuit Zwitserland verzonden. Gedateerd september 1944.
  • Uit dossiernummer 41589  bleek dat de Zwitsers toestonden dat de Duitse export werd opgeslagen in hun land, een zogenaamd neutrale natie tijdens de Tweede Wereldoorlog. De vermelding luidt: Zakelijke relaties tussen Empresa Nacional Calvo Sotelo (ENCASO), Escher Wyss en Mineral Celbau Gesellschaft. 1 blz. juli 1944; zie ook L 42627 Verslag over de samenwerking tussen het Spaanse Empresa Nacional Calvo Sotelo en het Duitse Rheinmetall Borsig, over in Zwitserland opgeslagen Duitse export. 1 blz. Augustus 1944.
  • Dossiernummer 72654  beweerde dat: Hongarijes bauxiet vroeger naar Duitsland en Zwitserland werd gestuurd voor raffinage. Toen bouwde een regeringssyndicaat een aluminiumfabriek in Dunaalmas aan de grens van Hongarije. Elektriciteit werd verstrekt; Hongarije droeg kolenmijnen bij en apparatuur werd besteld bij de Zwitserse firma Escher-Wyss. De productie begon in 1941. 2 pp. mei 1944.

Toch waren Escher-Wyss leiders in één bloeiend veld in het bijzonder, de creatie van nieuwe turbinetechnologie. Het bedrijf had  een turbine  van 14.500 pk ontwikkeld voor de  strategisch belangrijke waterkrachtcentrale van de  industriële faciliteit Norsk Hydro in Vemork, in de buurt van Rjukan in Noorwegen. De Norsk Hydro-installatie, die  gedeeltelijk wordt aangedreven door Escher Wyss , was de enige industriële installatie onder nazi-controle die in staat was zwaar water te produceren, een ingrediënt dat essentieel is voor het maken van plutonium voor het nazi-atoombomprogramma. De Duitsers hadden alle mogelijke middelen ingezet voor de productie van zwaar water, maar de geallieerden waren zich bewust van de potentieel baanbrekende technologische vooruitgang door de steeds wanhopiger wordende nazi’s.

In 1942 en 1943 was de waterkrachtcentrale het doelwit van gedeeltelijk succesvolle aanvallen van het Britse Commando en het Noorse verzet, hoewel de productie van zwaar water doorging. De geallieerde troepen zouden meer dan 400 bommen op de fabriek laten vallen, wat de operaties in de uitgestrekte faciliteit nauwelijks beïnvloedde. In 1944 probeerden Duitse schepen zwaar water terug naar Duitsland te vervoeren, maar het Noorse verzet slaagde erin het schip met de lading tot zinken te brengen. Met de hulp van Escher-Wyss waren de nazi’s bijna in staat het tij van de oorlog te veranderen en een overwinning van de Asmogendheden te bewerkstelligen.

Terug in de Escher-Wyss-fabriek in Ravensburg was Eugen Schwab druk bezig dwangarbeiders aan het werk te zetten bij zijn nazi-modelbedrijf. Tijdens de Tweede Wereldoorlog  werkten bijna  3.600 dwangarbeiders in Ravensburg, onder meer bij Escher Wyss. Volgens de stadsarchivaris in Ravensburg , Andrea Schmuder, had de machinefabriek Escher-Wyss in Ravensburg tijdens de oorlog tussen de 198 en 203 ambtenaren en krijgsgevangenen in dienst. Karl Schweizer, een plaatselijke historicus uit Lindau,  stelt dat  Escher-Wyss op het fabrieksterrein een klein speciaal kamp voor dwangarbeiders had.

Het gebruik van massa’s dwangarbeiders in Ravensburg maakte het noodzakelijk om een ​​van de grootste geregistreerde nazi-dwangarbeidskampen op te zetten in de werkplaats van een voormalige timmerman aan de  Ziegelstrasse 16 . Het kamp in kwestie bood ooit onderdak aan 125 Franse krijgsgevangenen die later in 1942 werden herverdeeld over andere kampen. De Franse arbeiders werden vervangen door 150 Russische krijgsgevangenen die, naar het gerucht ging, het slechtst werden behandeld van alle krijgsgevangenen . Een van die gevangenen was  Zina Jakuschewa , wiens werkkaart en werkboek in het bezit zijn van het Holocaust Memorial Museum in de Verenigde Staten. Die documenten identificeren haar als een niet-joodse dwangarbeider die in 1943 en 1944 was toegewezen aan Ravensburg, Duitsland.

Eugen Schwab zou tijdens de oorlogsjaren plichtsgetrouw de status quo handhaven. Met de jonge Klaus Martin Schwab die in 1938 werd geboren en zijn broer Urs Reiner Schwab een paar jaar later, zou Eugen immers zijn kinderen uit de buurt hebben willen houden.

KLAUS MARTIN SCHWAB – INTERNATIONALE MAN VAN MYSTERIE

Klaus Schwab, geboren op 30 maart 1938 in Ravensburg, Duitsland, was het oudste kind in een normaal kerngezin. Tussen 1945 en 1947 ging Klaus  naar de lagere school  in Au, Duitsland. Klaus Schwab herinnert zich in een interview in  2006   met de  Irish Times  : “Na de oorlog was ik voorzitter van de Frans-Duitse regionale jeugdvereniging. Mijn helden waren Adenauer, De Gasperi en De Gaulle.”

Klaus Schwab en zijn jongere broer, Urs Reiner Schwab, zouden beiden in de voetsporen treden van hun grootvader, Gottfried, en hun vader, Eugen, en zouden beiden aanvankelijk een opleiding tot machine-ingenieur volgen. Klaus’ vader had de jonge Schwab verteld dat als hij een impact op de wereld wilde hebben, hij een opleiding tot machine-ingenieur moest volgen. Dit zou slechts het begin zijn van Schwabs universitaire geloofsbrieven.

Klaus zou tussen 1949 en 1957 zijn overvloed aan graden gaan studeren aan Spohn-Gymnasium Ravensburg en uiteindelijk afstuderen aan het Humanistisches Gymnasium in Ravensburg. Tussen  1958 en 1962 begon Klaus te werken bij verschillende ingenieursbureaus en in 1962 voltooide Klaus zijn  studie werktuigbouwkunde  aan het Zwitserse Federale Instituut voor Technologie (ETH) in Zürich met een ingenieursdiploma. Het jaar daarop voltooide hij ook een  studie economie  aan de Universiteit van Fribourg, Zwitserland. Van 1963 tot 1966 werkte Klaus als assistent van de directeur-generaal van de Duitse Machinebouwvereniging (VDMA), Frankfurt.

In 1965 werkte Klaus ook aan zijn doctoraat aan de ETH Zürich en schreef hij zijn proefschrift over: “Het langetermijnexportkrediet als een zakelijk probleem in de machinebouw”. Vervolgens behaalde hij in 1966 zijn doctoraat in de ingenieurswetenschappen aan het Zwitserse Federale Instituut voor Technologie (ETH), Zürich. Op dat moment zwom de vader van Klaus, Eugen Schwab, in grotere cirkels dan hij eerder had gezwommen. Na van voor de oorlog een bekende persoonlijkheid in Ravensburg te zijn geweest als algemeen directeur van de Escher-Wyss-fabriek, zou Eugen uiteindelijk worden gekozen tot president van de Kamer van Koophandel van Ravensburg. In 1966, tijdens de oprichting van het Duitse comité voor de Splügen-spoortunnel, definieerde Eugen Schwab  de oprichting van de Duitse commissie als een project “dat een betere en snellere verbinding creëert voor grote kringen in ons steeds meer convergerende Europa en zo nieuwe kansen biedt voor culturele, economische en sociale ontwikkeling”.

In 1967 behaalde Klaus Schwab een doctoraat in de economie aan de Universiteit van Fribourg, Zwitserland, evenals een Master of Public Administration-kwalificatie van de John F. Kennedy School of Government aan Harvard in de Verenigde Staten. Terwijl hij op Harvard was, kreeg Schwab  les van  Henry Kissinger, van wie hij later zou zeggen dat hij tot de top 3-4 behoorden die zijn denken in de loop van zijn hele leven het meest hadden beïnvloed.

Henry Kissinger en zijn voormalige leerling, Klaus Schwab, verwelkomen de voormalige Britse premier Ted Heath op de jaarlijkse WEF-vergadering van 1980. Bron: Wereld Economisch Forum

In het eerder genoemde artikel in de  Irish Times  uit 2006, spreekt Klaus over die periode als zeer belangrijk voor de vorming van zijn huidige idealistische denken, en  zegt : “Jaren later, toen ik terugkwam uit de VS na mijn studies aan Harvard, waren er twee gebeurtenissen die een beslissende trigger voor mij hadden. Het eerste was een boek van Jean-Jacques Servan-Schreiber, The American Challenge – waarin stond dat Europa het van de VS zou verliezen vanwege de inferieure managementmethoden van Europa. De andere gebeurtenis was – en dit is relevant voor Ierland –  het Europa van de zes  werd het  Europa van de negen .” Deze twee gebeurtenissen zouden Klaus Schwab helpen om te vormen tot een man die de manier waarop mensen met hun zaken omgingen wilde veranderen.

Datzelfde jaar studeerde Klaus’ jongere broer Urs Reiner Schwab  af aan de ETH Zürich  als werktuigbouwkundig ingenieur, en ging Klaus Schwab werken voor het oude bedrijf van zijn vader, Escher-Wyss, om spoedig Sulzer Escher-Wyss AG, Zürich te worden, als assistent van de Voorzitter om te helpen bij de reorganisatie van de fuserende bedrijven. Dit leidt ons naar de nucleaire verbindingen van Klaus.

DE OPKOMST VAN EEN TECHNOCRAAT

Sulzer, een Zwitsers bedrijf waarvan de oorsprong teruggaat tot 1834, was voor het eerst bekend geworden nadat het in 1906 begon met het bouwen van compressoren. In 1914 was het familiebedrijf onderdeel geworden van ” drie naamloze vennootschappen “, waaronder de officiële houdstermaatschappij. In de jaren dertig zouden de winsten van Sulzer te lijden hebben onder de Grote Depressie en, zoals veel bedrijven in die tijd, te maken kregen met ontwrichting en industriële acties van hun werknemers.

De Tweede Wereldoorlog heeft Zwitserland misschien niet zoveel getroffen als haar buren, maar de economische boom die zou volgen, leidde ertoe dat Sulzer in macht en marktdominantie groeide. In 1966 , net voor de komst van Klaus Schwab in Escher-Wyss, ondertekenden de Zwitserse turbinefabrikanten een samenwerkingsovereenkomst met de gebroeders Sulzer in Winterthur. Sulzer en Escher-Wyss zouden in 1966 beginnen te fuseren, toen Sulzer 53% van de aandelen van het bedrijf kocht. Escher-Wyss zou officieel Sulzer Escher-Wyss AG worden in 1969 toen de laatste aandelen werden overgenomen door de gebroeders Sulzer.

Zodra de fusie was begonnen, zou Escher-Wyss worden geherstructureerd en zouden twee van de bestaande  bestuursleden  als eersten merken dat hun dienstverlening aan Escher-Wyss ten einde loopt. Dr. H. Schindler en W. Stoffel zouden ontslag nemen uit de Raad van Bestuur die nu wordt geleid door Georg Sulzer en Alfred Schaffner. Dr. Schindler was 28 jaar lid van de raad van bestuur van Escher-Wyss en had gedurende een groot deel van zijn diensttijd naast Eugen Schwab gewerkt. Peter Schmidheiny zou later de functie van voorzitter van de raad van bestuur van Escher-Wyss overnemen en de heerschappij van de familie Schmidheiny over de leidinggevenden van het bedrijf voortzetten.

Tijdens het herstructureringsproces werd besloten dat Escher-Wyss en Sulzer zich zouden concentreren op afzonderlijke gebieden van machinebouw, waarbij de Escher-Wyss-fabrieken voornamelijk werken aan de bouw van waterkrachtcentrales, waaronder turbines, opslagpompen, keermachines, afsluitinrichtingen en pijpleidingen, evenals stoomturbines, turbocompressoren, verdampingssystemen, centrifuges en machines voor de papier- en pulpindustrie. Sulzer zou zich concentreren op de koelindustrie, de bouw van stoomketels en gasturbines.

Op 1 januari 1968 werd het pas gereorganiseerde Sulzer Escher-Wyss AG publiekelijk uitgerold en was het bedrijf gestroomlijnd, een beweging die noodzakelijk werd geacht vanwege een aantal grote overnames. Dit omvatte een  nauwe samenwerking  met Brown Boveri, een groep Zwitserse elektrotechnische bedrijven die ook voor de nazi’s hadden gewerkt en de Duitsers een deel van hun U-boottechnologie leverden die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt. Brown Boveri werd ook beschreven als “defensiegerelateerde elektrische aannemers” en zou de omstandigheden van de wapenwedloop in de Koude Oorlog gunstig vinden voor hun bedrijf.

De fusie en reorganisatie van deze Zwitserse werktuigbouwkundige reuzen zag hun samenwerking op unieke manieren vruchten afwerpen. Tijdens de Olympische Winterspelen van 1968 in Grenoble, gebruikten Sulzer en Escher-Wyss 8 koelcompressoren om tonnen kunstijs te  maken . In  1969 gingen de twee bedrijven samenwerken om te helpen bij de bouw van een nieuw passagiersschip genaamd “Hamburg”, het eerste schip ter wereld dat volledig is voorzien van airconditioning dankzij de Sulzer Escher-Wyss-combinatie.

In 1967 betrad Klaus Schwab officieel het toneel van het Zwitserse bedrijfsleven en nam hij het voortouw in de fusie tussen Sulzer en Escher-Wyss, en vormde hij winstgevende allianties met Brown Boveri en anderen. In december 1967 zou Klaus op een evenement in Zürich spreken voor de belangrijkste Zwitserse machinebouworganisaties; de werkgeversvereniging van Zwitserse machine- en metaalfabrikanten en de vereniging van Zwitserse machinefabrikanten.

In zijn lezing zou hij correct het belang voorspellen van het integreren van computers in de moderne Zwitserse machinebouw, door te  stellen  dat:

“In 1971 zullen producten die nu nog niet eens op de markt zijn, waarschijnlijk goed zijn voor een kwart van de omzet. Dit vraagt ​​van bedrijven om systematisch mogelijke ontwikkelingen te onderzoeken en hiaten in de markt te signaleren. Vandaag hebben 18 van de 20 grootste bedrijven in onze machine-industrie planningsafdelingen die met dergelijke taken zijn belast. Natuurlijk moet iedereen gebruik kunnen maken van de nieuwste technologische ontwikkelingen, en de computer is daar een van. De vele kleine en middelgrote bedrijven in onze machine-industrie slaan de weg van samenwerking op of maken gebruik van de diensten van speciale dienstverleners op het gebied van gegevensverwerking.”

Computers en data werden volgens Schwab duidelijk als belangrijk voor de toekomst gezien en dit werd verder geprojecteerd in de reorganisatie van Sulzer Escher-Wyss tijdens hun fusie. De moderne website van Sulzer weerspiegelt deze opmerkelijke koerswijziging en  stelt  dat in 1968 : “De activiteiten op het gebied van materiaaltechnologie [door Sulzer] worden geïntensiveerd en de basis vormen voor medisch-technologische producten. De fundamentele verandering van een machinebouwbedrijf naar een technologiebedrijf begint duidelijk te worden.”

Klaus Schwab hielp Sulzer Escher-Wyss te veranderen in iets meer dan alleen een machinebouwgigant, hij transformeerde ze in een technologiebedrijf dat met hoge snelheid naar een hi-tech toekomst dreef. Er moet ook worden opgemerkt dat Sulzer Escher-Wyss een andere focus van hun bedrijf veranderde om hen te helpen “de basis te vormen voor medische technologieproducten”, een gebied dat niet eerder werd genoemd als een doelindustrie voor Sulzer en/of Escher-Wyss.

Maar technologische vooruitgang was niet de enige upgrade die Klaus Schwab wilde introduceren bij Sulzer Escher-Wyss, hij wilde ook veranderen hoe het bedrijf dacht over hun zakelijke stijl van leidinggeven. Schwab en zijn naaste medewerkers streefden naar een geheel nieuwe  bedrijfsfilosofie  die “alle werknemers in staat zou stellen de vereisten van motivatie te accepteren en thuis een gevoel van flexibiliteit en wendbaarheid te garanderen.”

Het is hier in de late jaren zestig waar we Klaus zien opduiken als een meer publieke figuur. In die tijd raakte het bedrijf Sulzer Escher-Wyss ook meer dan ooit geïnteresseerd in contact met de pers. In januari 1969 organiseerden de Zwitserse giganten een openbare adviessessie met de titel ” Persdag van de machine-industrie “, die voornamelijk vragen over bedrijfsbeheer betrof. Tijdens het evenement zou Schwab stellen dat bedrijven die autoritaire stijlen van bedrijfsbeheer gebruiken “niet in staat zijn om het ‘ menselijk kapitaal ‘ volledig te activeren “, een argument dat hij  eind jaren zestig bij verschillende gelegenheden zou  gebruiken .

PLUTONIUM EN PRETORIA

Escher-Wyss waren pioniers in enkele van de belangrijkste technologieën op het gebied van energieopwekking. Zoals het Amerikaanse ministerie van Energie  opmerkt in hun paper  over Supercritical CO2 Brayton Cycle Development (CBC), een apparaat dat wordt gebruikt in waterkracht- en kerncentrales: “Escher-Wyss was het eerste bedrijf waarvan bekend was dat het de turbomachines voor CBC-systemen ontwikkelde vanaf 1939 .” Verdergaand met te stellen dat er 24 systemen zijn gebouwd, “waarbij Escher-Wyss de vermogensconversiecycli ontwierp en de turbomachines bouwde voor iedereen behalve 3”. tegen 1966, net voor de intrede van Schwab in Escher-Wyss en het begin van de Sulzer-fusie, werd de Escher-Wyss heliumcompressor ontworpen voor de La Fleur Corporation en zette de evolutie van de Brayton Cycle Development voort. Deze technologie was in 1986 nog steeds van belang voor de wapenindustrie, waarbij  nucleair aangedreven drones  werden uitgerust met een heliumgekoelde kernreactor van Brayton-cyclus.

Escher-Wyss was al in 1962 betrokken bij de fabricage en installatie van nucleaire technologie, zoals blijkt uit  dit octrooi  voor een “warmtewisselingsregeling voor een kerncentrale” en  dit octrooi  uit 1966 voor een “gasturbinecentrale voor kernreactoren”. met noodkoeling”. Nadat Schwab Sulzer Escher-Wyss had verlaten, zou Sulzer ook  helpen bij het ontwikkelen van  speciale turbocompressoren voor uraniumverrijking om reactorbrandstoffen op te leveren.

Toen Klaus Schwab in 1967 bij Sulzer Escher-Wyss kwam en begon met de reorganisatie van het bedrijf tot een technologiebedrijf, werd de betrokkenheid van Sulzer Escher-Wyss bij de duistere aspecten van de wereldwijde nucleaire wapenwedloop onmiddellijk duidelijker. Voordat Klaus erbij betrokken raakte, had Escher-Wyss zich vaak geconcentreerd op het helpen ontwerpen en bouwen van onderdelen voor civiel gebruik van nucleaire technologie, bijvoorbeeld de opwekking van kernenergie. Maar met de komst van de gretige heer Schwab kwam ook de deelname van het bedrijf aan de illegale verspreiding van kernwapentechnologie. In 1969 was de integratie van Escher Wyss in Sulzer volledig voltooid en zouden ze worden omgedoopt tot Sulzer AG, waarbij de historische naam Escher-Wyss van hun naam zou worden verwijderd.

Uiteindelijk werd onthuld, dankzij een onderzoek en rapport uitgevoerd door de Zwitserse autoriteiten en een man genaamd Peter Hug, dat Sulzer Escher-Wyss in de jaren zestig in het geheim belangrijke onderdelen voor kernwapens begon te kopen en te bouwen. Het bedrijf, terwijl Schwab in het bestuur zat, begon ook een cruciale sleutelrol te spelen in de ontwikkeling van het illegale kernwapenprogramma van Zuid-Afrika tijdens de donkerste jaren van het apartheidsregime. Klaus Schwab was een leidende figuur in de oprichting van een bedrijfscultuur die Pretoria hielp zes kernwapens te bouwen en een zevende gedeeltelijk in elkaar te zetten.

In het rapport  schetste Peter Hug hoe Sulzer Escher Wyss AG (na de fusie gewoon Sulzer AG genoemd) essentiële componenten aan de Zuid-Afrikaanse regering had geleverd en bewijs vond van de rol van Duitsland bij het ondersteunen van het racistische regime, en onthulde ook dat de Zwitserse regering “was op de hoogte van illegale deals, maar ’tolereerde ze in stilte’ terwijl ze sommige ervan actief steunden of slechts halfslachtig bekritiseerden”. Het rapport van Hug werd uiteindelijk afgerond in een werk getiteld: “Zwitserland en Zuid-Afrika 1948-1994 – Eindrapport van de NFP 42+ in opdracht van de Zwitserse Federale Raad”, dat werd samengesteld en geschreven door Georg Kreis en gepubliceerd in 2007.

In 1967 had Zuid-Afrika een reactor gebouwd als onderdeel van een plan om plutonium te produceren, de SAFARI-2 in Pelindaba. SAFARI-2 maakte deel uit van een project voor de ontwikkeling van een door zwaar water gemodereerde reactor die zou worden gevoed door natuurlijk uranium en zou worden gekoeld met natrium. Deze link met de ontwikkeling van zwaar water voor de productie van uranium, dezelfde technologie die ook door de nazi’s werd gebruikt met de hulp van Escher-Wyss, zou kunnen verklaren waarom Zuid-Afrikanen Escher-Wyss aanvankelijk erbij betrokken hadden. Maar in 1969 verliet Zuid-Afrika het zwaarwaterreactorproject in Pelindaba omdat het middelen aan het onttrekken was aan hun uraniumverrijkingsprogramma dat voor het eerst was begonnen in 1967.

Een Zuid-Afrikaanse kernbom in opslag

In 1970 was Escher-Wyss beslist nauw betrokken bij nucleaire technologie, zoals  blijkt uit een record dat  beschikbaar is in het  Landesarchivs Baden-Württemberg . Het dossier toont details van een openbare aanbestedingsprocedure en bevat informatie over gunningsgesprekken met specifieke bedrijven die betrokken zijn bij de aankoop van nucleaire technologie en materialen. De genoemde bedrijven zijn onder meer: ​​NUKEM; Uhde; Krantz; Preussag; Escher-Wyss; Siemens; Rijndal; Leybold; lurgi; en de beruchte  Transnuklear .

De Zwitsers en Zuid-Afrikanen hadden een hechte relatie tijdens deze periode van de geschiedenis, toen het voor het wrede Zuid-Afrikaanse regime nauwelijks gemakkelijk was om hechte bondgenoten te vinden. Op 4 november 1977 had de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie 418 aangenomen   die een verplicht wapenembargo tegen Zuid-Afrika oplegde, een embargo dat pas in 1994 volledig zou worden opgeheven.

Georg Kreis wees op het volgende in zijn gedetailleerde beoordeling van het Hug-rapport:

“Het feit dat de autoriteiten  zelfs na mei 1978 een laisse-faire houding aannamen,  komt naar voren in een briefwisseling tussen de Anti-Apartheidsbeweging en de DFMA in oktober/december 1978. Zoals de studie van Hug aangeeft, is de Anti-Apartheidsbeweging De Apartheidsbeweging van Zwitserland wees op Duitse rapporten volgens welke Sulzer Escher-Wyss en een bedrijf genaamd BBC onderdelen hadden geleverd voor de Zuid-Afrikaanse uraniumverrijkingsfabriek, en op herhaalde kredieten aan ESCOM, waaronder ook aanzienlijke bijdragen van Zwitserse banken. Deze beweringen leidden tot de vraag of de Federale Raad – in het licht van de fundamentele steun van het VN-embargo, de Nationale Bank niet zou moeten aansporen om in de toekomst te stoppen met het autoriseren van kredieten voor ESCOM.”

Zwitserse banken zouden de Zuid-Afrikaanse race naar kernwapens helpen financieren en in  1986 produceerde Sulzer Escher-Wyss met succes speciale compressoren voor uraniumverrijking.

DE OPRICHTING VAN HET WORLD ECONOMIC FORUM

In 1970 schreef de jonge parvenu Klaus Schwab aan de Europese Commissie en vroeg om hulp bij het opzetten van een “niet-commerciële denktank voor Europese bedrijfsleiders”. De Europese Commissie zou het evenement ook sponsoren en de Franse politicus Raymond Barre sturen om op te treden als de “intellectuele mentor” van het forum. Raymond Barre, destijds Europees commissaris voor Economische en Financiële Zaken, zou later Franse premier worden en  beschuldigd worden van  antisemitische opmerkingen tijdens zijn ambtsperiode.

Dus in 1970 verliet Schwab Escher Wyss om een ​​twee weken durende business management conferentie te organiseren. In 1971 kwam de eerste bijeenkomst van het World Economic Forum – toen nog het European Management Symposium genoemd – bijeen in Davos, Zwitserland. Ongeveer 450 deelnemers uit 31 landen zouden deelnemen aan Schwabs eerste Europese Management Symposium, voornamelijk bestaande uit managers van verschillende Europese bedrijven, politici en Amerikaanse academici. Het project werd geregistreerd zoals georganiseerd door Klaus Schwab en zijn secretaresse Hilde Stoll, die later datzelfde jaar de vrouw van Klaus Schwab zou worden  .

Klaus’ Europese symposium was geen origineel idee. Als schrijver Ganga Jey Aratnam  state  vrij coherent  in 2018:

“Klaus Schwabs “Geest van Davos” was ook de “Geest van Harvard”. Niet alleen de business school had gepleit voor het idee van een symposium. De prominente econoom van Harvard, John Kenneth Galbraith, verdedigde zowel de welvarende samenleving als de planningsbehoeften van het kapitalisme en de toenadering van Oost en West.

Het was ook waar dat, zoals Aratnam ook aangaf, dit niet de eerste keer was dat Davos dergelijke evenementen organiseerde. Tussen 1928 en 1931 vonden de Davos University Conferences plaats in Hotel Belvédère, evenementen die mede werden opgericht door Albert Einstein en alleen werden stopgezet door de Grote Depressie en de dreiging van een dreigende oorlog.

DE  CLUB VAN ROME  EN HET WEF

De meest invloedrijke groep die tot de oprichting van Klaus Schwabs symposium heeft geleid, was de Club van Rome, een invloedrijke denktank van de wetenschappelijke en financiële elite die in veel opzichten een afspiegeling is van het World Economic Forum, ook in de bevordering van een mondiaal bestuursmodel onder leiding van een technocratische elite. De Club was in 1968 opgericht door de Italiaanse industrieel Aurelio Peccei en de Schotse chemicus Alexander King tijdens een besloten bijeenkomst in een woning die eigendom was van de familie Rockefeller in Bellagio, Italië.

Een van de eerste prestaties was een boek uit 1972 getiteld “The Limits to Growth”, dat grotendeels gericht was op wereldwijde overbevolking, en waarschuwde dat “als de consumptiepatronen en de bevolkingsgroei van de wereld in hetzelfde hoge tempo zouden doorgaan, de aarde haar grenzen binnen de kortste keren zou bereiken. een eeuw.” Tijdens  de derde bijeenkomst  van het World Economic Forum in 1973 hield Peccei een toespraak waarin hij het boek samenvatte, waarvan de website van het World Economic Forum zich herinnert dat het de onderscheidende gebeurtenis van deze historische bijeenkomst was. Datzelfde jaar zou de Club van Rome een rapport publiceren met daarin  een “adaptief” model  voor mondiaal bestuur dat de wereld zou verdelen in tien onderling verbonden economisch/politieke regio’s.

De Club van Rome was lange tijd controversieel vanwege zijn obsessie met het verminderen van de wereldbevolking en veel van zijn eerdere beleid, dat door critici werd beschreven als beïnvloed door eugenetica en neo-malthusiaans. In het beruchte boek van de Club uit 1991, The First Global Revolution, werd echter betoogd dat een dergelijk beleid de steun van de bevolking zou kunnen krijgen als de massa ze zou kunnen koppelen aan een existentiële strijd tegen een gemeenschappelijke vijand.

Daartoe   bevat The First Global Revolution een passage met de titel “De gemeenschappelijke vijand van de mensheid is de mens”, waarin het volgende staat:

“Bij het zoeken naar een gemeenschappelijke vijand waartegen we ons kunnen verenigen, kwamen we op het idee dat vervuiling, de dreiging van opwarming van de aarde, watertekorten, hongersnood en dergelijke, bij de rekening zouden passen. In hun totaliteit en hun interacties vormen deze verschijnselen een gemeenschappelijke dreiging die door iedereen samen het hoofd moet worden geboden. Maar door deze gevaren als de vijand aan te merken, trappen we in de val waar we de lezers al voor hebben gewaarschuwd, namelijk symptomen voor oorzaken verwarren. Al deze gevaren worden veroorzaakt door menselijk ingrijpen in natuurlijke processen, en alleen door veranderde houdingen en gedrag kunnen ze worden overwonnen. De echte vijand is dan de mensheid zelf.”

In de jaren daarna heeft de elite die de Club van Rome en het World Economic Forum bevolkt,  vaak betoogd  dat methoden voor bevolkingscontrole essentieel zijn voor de bescherming van het milieu. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het World Economic Forum de kwesties van klimaat en milieu op dezelfde manier zou gebruiken als een manier om anders impopulair beleid, zoals dat van de Great Reset, zo nodig op de markt te brengen.

HET VERLEDEN IS DE PROLOOG

Sinds de oprichting van het World Economic Forum is Klaus Schwab een van de machtigste mensen ter wereld geworden en zijn Great Reset heeft het belangrijker dan ooit gemaakt om de man op de globalistische troon onder de loep te nemen.

Gezien zijn prominente rol in de verregaande poging om elk aspect van de bestaande orde te transformeren, was de geschiedenis van Klaus Schwab moeilijk te onderzoeken. Wanneer je begint te graven in de geschiedenis van een man als Schwab, die op andere schimmige elite movers en shakers zit, ontdek je al snel dat er veel informatie is verborgen of verwijderd. Klaus is iemand die verborgen wil blijven in de schimmige hoeken van de samenleving en die alleen de gemiddelde persoon een goed gepresenteerde constructie van hun gekozen persona laat zien.

Is de echte Klaus Schwab een vriendelijke oude oom die goed wil doen voor de mensheid, of is hij echt de zoon van een nazi-collaborateur die slavenarbeid gebruikte en de nazi’s hielp bij het verkrijgen van de eerste atoombom? Is Klaus de eerlijke zakenmanager die we moeten vertrouwen om een ​​eerlijkere samenleving en werkplek voor de gewone man te creëren, of is hij de persoon die Sulzer Escher-Wyss in een technologische revolutie heeft geholpen die leidde tot zijn rol in de illegale creatie van kernwapens voor het racistische apartheidsregime van Zuid-Afrika? Het bewijs dat ik heb bekeken, wijst niet op een vriendelijke man, maar eerder op een lid van een rijke, goed verbonden familie die een geschiedenis heeft in het helpen creëren van massavernietigingswapens voor agressieve, racistische regeringen.

Zoals Klaus Schwab  in 2006 zei:  “Kennis zal binnenkort overal beschikbaar zijn – ik noem het de ‘googlisering’ van globalisering. Het is niet meer wat je weet, het is hoe je het gebruikt. Je moet een tempo-setter zijn.” Klaus Schwab beschouwt zichzelf als een gangmaker en een toptafelspeler, en het moet gezegd worden dat zijn kwalificaties en ervaring indrukwekkend zijn. Maar als het gaat om het beoefenen van wat je predikt, is Klaus ontdekt. Een van de drie grootste uitdagingen op de prioriteitenlijst van het World Economic Forum is de non-proliferatie van kernwapens, maar noch Klaus Schwab noch zijn vader Eugen voldeden aan diezelfde principes toen ze in zaken waren. Nogal Het tegenovergestelde.

In januari kondigde Klaus Schwab aan dat 2021 het jaar is waarin het World Economic Forum en zijn bondgenoten het “vertrouwen” bij de massa moeten herstellen. Als Schwab echter zijn geschiedenis blijft verbergen en die van zijn vaders connecties met de “Nationaal-Socialistische Model Company”, die Escher-Wyss was in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw, dan zullen mensen goede redenen hebben om de onderliggende motivaties van zijn overdreven, ondemocratische Geweldige reset-agenda.

In het geval van de Schwabs wijst het bewijs niet eenvoudig op slechte zakelijke praktijken of een of ander misverstand. Het verhaal van de familie Schwab onthult daarentegen de gewoonte om met genocidale dictators samen te werken voor de basismotieven van winst en macht. De nazi’s en het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime zijn twee van de slechtste voorbeelden van leiderschap in de moderne politiek, maar de Schwabs konden of wilden dat op dat moment duidelijk niet zien.

In het geval van Klaus Schwab zelf lijkt het erop dat hij heeft geholpen bij het witwassen van overblijfselen van het nazi-tijdperk, dat wil zeggen zijn nucleaire ambities en zijn ambities voor bevolkingscontrole, om de continuïteit van een diepere agenda te verzekeren. Terwijl het een leidende functie bekleedde bij Sulzer Escher Wyss, probeerde het bedrijf de nucleaire ambities van het Zuid-Afrikaanse regime, toen de meest nazi-aangrenzende regering ter wereld, te helpen, met behoud van Escher Wyss’ eigen erfenis uit het nazi-tijdperk. Vervolgens heeft Schwab, via het World Economic Forum, bijgedragen aan het herstel van het door eugenetica beïnvloede bevolkingscontrolebeleid tijdens het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog, een tijd waarin de onthullingen van nazi-gruweldaden de pseudo-wetenschap snel in grote diskrediet brachten. Is er enige reden om aan te nemen dat Klaus Schwab, zoals hij nu bestaat, in ieder geval veranderd? Of is hij nog steeds het publieke gezicht van een decennialange inspanning om het voortbestaan ​​van een zeer oude agenda te verzekeren?

De laatste vraag die gesteld moet worden over de werkelijke beweegredenen achter de acties van de heer Schwab, is misschien wel de belangrijkste voor de toekomst van de mensheid: probeert Klaus Schwab de Vierde Industriële Revolutie te creëren, of probeert hij het Vierde Rijk te creëren?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Please reload

Even geduld...