Buiten

Schreeuwend van verlangen je aan te mogen raken

Lief te hebben naar behoren

Klinken de aanklachten huiverend hard

“Je kan niet” in mijn oren

 

Me inhoudend; ook dat in liefde

Kies ik afstand te nemen, weg te gaan

Mijn man zijn hooghoudend

“Je mag niet”; het kind laat geen traan

 

Keuzes overwogen; geen onwrikbaar stramien

Hopend op herstel; gedachten die zijn werk doen

Eerst geloven dan zien

Wachtend op mijn ‘zus’, mijn vrouw, een echte zoen

 

Er is geen keuze, ik heb niets te kiezen

Ik ren mijn wedloop, omver, gestoten

Ga niet snel genoeg, doe het niet goed, kan alleen maar verliezen

Mag niet mopperen, ik ben naar de kloten

 

Boos zijn, verdriet hebben, angst en pijn

Inhoudend, uiten wordt niet gewaardeerd

Kan ik alleen maar alleen zijn

Dat is wat ik in mijn leven heb geleerd

Toch zal ik ervaren, Jezus aan mijn zij

Een depressie overlevend, straatangst accepteren

Groter dan dit alles zijt Gij

Mijn God, wat moet ik veel lijden en leren

 

Opgekropte woede, zie je niet wie ik ben?

Al mijn liefdesdaden, ja met enige verwachting

Weggeworpen, afgewezen, niet (h)erkent

Snap je dat ik het ervaar als verkrachting?

 

Het bed voor je verwarmen deed ik met plezier

Net als kriebelen door je haar en knuffels aan je te geven

Nu, alles afgepakt lukt geen enkel gebaar

En ben ik aan het overleven

 

Je kan weer beneden komen, ik zal mezelf overwinnen

Zal geen klacht meer uiten

Heb mijn pijn verwoord in rijmende zinnen

En zal huilen; ….buiten

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Please reload

Even geduld...